NEZAKETİN BAŞKENTİ’NDE

İnsanların yanından geçerken öylesine ve hiçbir sureti görmeden, üstelik bir kere olsun kaldırıp başımı bakmadan, öylece adımlarımı sayarak yalnızca geçip gitmiş olsam. Bir dizi umutsuzluğun, bir takım karamsar yalnızlıkların, çaresiz ve kaygılı bedenlerin varmış gibi gözüken ölülerin yanlarından usulca geçsem görünmeden… Nasıl olurdu sizce? Bir “-mış” da adımın ön…