VAVEYLA 2

Kurallar, Akımlar ve Çekyat Edebiyatı

Kurallıydı değil mi her şey?
Edebiyatın divanı vardı, çekyat akımı başlattılar; ah şu serbest nazım, çıbanın başı… Servet-i Fünun Batı’nın mı adamı?

Bugünün Sorumluları

Ah bu Orhanlar, Atillalar, Edipler, Turgutlar, Özdemirler… Öyle bir dokundurdular ki aşikâre tahayyüle, öyle bir tuttular ki kalemi; bugünümün sorumlusu hepsi.

“Sıradan hayatlar şiir olabilir” demişti Orhan! Kalemini alan yazdı, kalemimi aldım yazdım. Sıradandan da vasat bir yaşam kaleme alınamıyor ki be Orhan!

Aynı Boğaz, Farklı İstanbul

Orhan benim mahalle arkadaşım. Birkaç sokak aşağıda oturuyor; hemdert olup sahilde oturmuşluğumuz var. Aynı Boğaz’a bakıp farklı manzaralarla eşlik ettik birbirimize.

O huzurluydu, sakinliği dinledi; balıkçı ağlarına, uçan martılara dalıp eski İstanbul’u yâd etti.
Ben huzursuzdum; benim izlediğim İstanbul, onun dinlediğinden çok daha kalabalık ve yorgundu; yaşlı ve huzursuz, ağaçsız ve de manzarasızdı.

O eski kaldırım taşlarına bastı, o döneminin esnafını selamladı; ben kimsenin birbirini tanımadığı, asfalt üstüne asfalt atılmış bir yolda yalnızca yürüdüm.
O İstanbul ağzıyla Türkçe konuştu, ben son İstanbul Türkçesiyle karşılık veremedim.
Bazen evinin önünde bekledim onu, aynı sokaklarda farklı lisanla konuştuk. O beni anlamadı, ben de onu.

Söylenmiş ve Gidilmiş Olan

Söylenecek her şeyi söylemiş, anlatılacak tüm duyguları anlatıp gitmişler. Üstelik bir de en güzel İstanbul’u yaşayıp gitmişler!

Memleketin her bir yanından tarihinden ve kültüründen ve de o kültürü sahiplenen insanların aralarından yürüyüp geçmişler. Biz yoksun, bir de yoksul kaldık; sözcüklerden, anlamlardan, güzelliklerden, ifadelerden, insanlıktan…

Yamalı Sözcükler, Yaralı Şehir

Yamalı sözcükler iliştirdik son İstanbul’a, yeni Türkiye’ye.
Yinelenemeyen bakir topraklara, sahipsiz hisseden o kanayan coğrafyaya.

Artık kendini özgür hissetmeyen Yarımada’ya, eskisinden daha çirkin olduğunu hisseden Galata’ya, modernleşmek isterken estetik kurbanı olan Kızkulesi’ne, içinde yangını hiç sönmeyen Haydarpaşa Garı’na, tarumarını gizinde tutmaya çalışan Sirkeci Garı’na…

Hiçbir yere varmayacağını bilen raylı yollara iliştirdik yamalı sözcükleri. İyileşemediler.

Doğa Olsaydım…

Ben bir ağaç olsaydım köklerimi salmazdım, nasılsa kurutulacağımı bilerek.
Ben toprak olsam kusardım mücadelemi.
Doğa olsaydım tabiat kanunlarını ters düz ederdim; açmazdım çiçeklerimi, vermezdim meyvelerimi, sabrım çoktan taşmış olurdu.

Hiddetim yerle bir ederdi tüm düzenleri, dümdüz ederdim çarpık dengeleri, çılgın projeleri…
Böylesine sadakatli ve merhametli olana, böylesine nankör olmak da bizim tabiatımız değil mi?

Son Soru

Çünkü biz hiç sevmedik birbirimizi; kediyi, köpeği, taşı, kuşu, ağacı, şiiri, çiçeği, böceği…

Saygısız mıyız biz?

Bu arada…
Kurallıydı değil mi her şey?

Eğer bu yazımı beğendiyseniz  "SOSYALİST ŞAİRİN REALİST SANCILARI" okumanızı öneririm. 🍎